Stilte kan gezond zijn. Stilte kan je doen stilstaan bij moeilijke vraagstukken.
Eén daarvan is de
Vlaamse beweging. Je hoort er niet veel van. Twee factoren hebben daarin een
rol gespeeld:
- De mislukking van het Catalaanse referendum voor onafhankelijkheid. Dit deed inzien dat de 'Jacobijnse' staten niet zo snel onafhankelijkheid zullen toekennen aan regio's die daarom vragen. En al zeker niet als die regio's ook welvarend zijn.
- De deelname van een politieke partij van de Vlaamse Beweging aan de Belgische federale regering deed de Vlaamse beweging inzien dat er ook kan gewerkt worden aan de binnenkant van het Belgische systeem. Het is iets wat onze grootvaders in de Vlaams beweging nooit gelukt was, en nu is het werkelijk mogelijk, zij het met een permanente dreiging van onbestuurbaarheid.
De tijd is voorbij dat Vlamingen met de pet in de hand in de hal moesten wachten alvorens ze in Brussel ontvangen konden worden. Het minderwaardigheidscomplex is er langzaam maar zeker uitgegroeid.
Maar tegelijk is ook de doelstelling van de Vlaamse beweging niet meer zo precies gedefinieerd als twintig jaar geleden. Naast een onafhankelijk Vlaanderen kan dat ook zijn: een confederaal België, of nog beter: een confederale Benelux. Het laatste is wellicht een utopie maar het draagt mijn voorkeur weg.
Ik verwijs ook
naar mijn blogs: Waarom (niet) onafhankelijk? en De herinnering is een vorm van hoop.
Image by Heiko Stein from Pixabay
Geen opmerkingen:
Een reactie posten