Deze novelle van Johan Daisne stond geboekstaafd als model voor het magisch realisme. Het was verplichte lectuur voor de leerlingen van het Sint-Albertuscollege te Heverlee-Haasrode. Het is een verhaal waarin de schrijver / lezer telkens opnieuw zichzelf ontmoet. Ik dacht er in mijn verdere leven vaak aan terug, en dan vooral om uit te maken of aankomende belangrijke gebeurtenissen mij op dat moment vooral vervulden van inertie of van psychisch automatisme.
Leek het
magisch realisme mij eerst bevreemdend, zo vloeien magie en werkelijkheid nu
steeds meer samen, zodat het magische realisme meer en meer een pleonasme is
gaan worden. Bevreemdend is eerder hoe mijn waarneming van de werkelijkheid steeds
meer gefocust is geraakt op het vergankelijke, het transitoire, de passages van
mijlpalen en de ontwikkeling van intergenerationele liefde.
Ik denk er
wel eens aan als ik vanuit Heverlee de trein naar Waver neem. Un soir, un train.
Foto bron: https://fine-arts-museum.be/nl/de-collectie/paul-delvaux-avondtrein
Geen opmerkingen:
Een reactie posten